Waarom neurodivergente burnout anders is (en te laat herkend wordt)

Je bent niet gewoon moe; je bent op.

En het vervelende is: van buiten ziet niemand het, want je hebt jaren geleerd om door te duwen.

Dat is precies waarom neurodivergente burnout zo vaak te laat herkend wordt, ook door jezelf.

Klassieke burnout vs. neurodivergente burnout

Bij een klassieke burnout is de oorzaak meestal duidelijk: te veel werk, te lang, te weinig recuperatie.

Rust en afstand helpen je er weer bovenop; bij een neurodivergent brein ligt het anders.

De uitputting komt niet alleen van je takenlijst, maar van alles wat eromheen zit. Het licht dat te fel is, het geluid dat maar doorgaat, de sociale situaties waarin je de hele tijd jezelf zit te vertalen. Dat maskeren kost energie, elke dag opnieuw, en die rekening betaal je later.

Hoe neurodivergente burnout sluipt

Daardoor sluipt neurodivergente burnout er traag in.

Prikkels die vroeger oké waren voelen plots ondraaglijk, simpele taken lukken niet meer, je maskeren lukt niet meer, dus trek je je terug.

En dan komt het moment dat je lichaam gewoon de stekker eruit trekt, terwijl je zelf denkt: ik deed toch niks bijzonders?

Herstel vraagt iets anders

Herstellen vraagt hier iets anders dan een weekje vakantie. Het vraagt dat je je hele systeem laat landen, dat je leert welke prikkels jou legen, en dat je stopt met vechten tegen je eigen brein. Dat klinkt zwaar, maar het goede nieuws is dit: hoe vroeger je de signalen leert lezen, hoe zachter en korter het herstel.

In het webinar ADHD/Autistische burnout neem ik je samen met Barbara van Nuhence mee in de ons eigen verhaal, in de signalen, in het waarom en in wat herstel echt betekent voor een neurodivergent brein.

Dit is jouw toestemming dat je niet hoeft te wachten tot je crasht om te leren bijsturen.

Veel liefs, Shannon