Waarom neurodivergentie veel meer is dan een label

en waarom ik hierover schrijf

Ik heb me altijd anders gevoeld.

De ‘misfit’. Het buitenbeentje. Degene die er net niet helemaal bij hoorde.

Al heel vroeg als kind voelde ik het: ik was anders dan mijn leeftijdsgenoten. Andere interesses, andere manieren van doen en zijn. En als kind is dat bijzonder hard. Kinderen hebben weinig filter. Pesten is geen uitzondering, maar een realiteit voor alles en iedereen dat afwijkt van de grootste groep.

Mijn kindertijd en jeugd waren moeilijk. Ik durf het zelf zwaar en verwarrend noemen.

Als tiener leerde ik al snel wat wél werkte: mij gedragen zoals de populaire groep.

Me aanpassen om erbij te horen. Om gezien te worden. Dat is mijn eerste duidelijke herinnering aan maskeren, ook al had ik daar toen natuurlijk nog geen woord voor.

Wat werkte, werkte plots niet meer

Toen ik naar de hogeschool ging, veranderde alles opnieuw.

Wat jarenlang ‘werkte’ in het middelbaar, voelde plots volledig waardeloos.

Ik voelde me opnieuw dat kleine meisje: niet gezien, niet begrepen.

Ik focuste me extreem hard op mijn studies en hechtte weinig belang aan vriendschappen of connectie.

Dat had voordelen; ik presteerde maar het was vooral een beschermingsmechanisme. Hoe minder mensen dichtbij kwamen, hoe minder pijn.

Erasmus: de beste én moeilijkste ervaring

Tijdens mijn Erasmus in Spanje werd ik volledig uit mijn evenwicht gehaald. Nieuwe verwachtingen. Nieuwe sociale codes. En ikzelf? Helemaal verloren.

Het was tegelijk de mooiste en zwaarste ervaring tot dan toe. Net omdat ik zo hard geconfronteerd werd, begon ik stilaan mezelf terug te vinden. In kleine, subtiele dingen. Zoals het besef dat ik eigenlijk enorm kon genieten van alleen zijn. Dat stilte mij voedde.

Dat ik in die ruimte mijn échte interesses kon ontdekken.

Het werkleven: nieuwe regels, dezelfde vragen

Na mijn studies sprong ik meteen het werkleven in.

En opnieuw waren er nieuwe sociale regels. Nieuwe verwachtingen. Nieuwe ongeschreven wetten.

Ik vond het idee van al die voortdurende veranderingen ontzettend verwarrend. En ik vroeg me vaak af: hebben andere mensen dit ook zo moeilijk? Want zo leek het alvast niet.

In mijn eerste job botste ik keihard op muren, vooral op sociaal vlak.

Ik was “te veel”.

Te veel energie.

Te veel ideeën.

Te veel willen.

Ik leerde opnieuw maskeren, maar nu op een dieper niveau. Want werk nam ik serieus. Ik wilde groeien, carrière maken.

En dat voelde alsof het alleen kon door mezelf in te tomen en te plooien naar wat de groep en het management verwachtten.

Ambitie, onrecht en mijn grote mond

In een volgende job, ik was ondertussen 22, kwam ik terecht in een meer open werkomgeving. Er kwam ruimte om mezelf te (her)ontdekken: mijn passies, mijn interesses, maar ook om los te laten wat niet meer bij mij paste.

En toch botste ik opnieuw. Vooral sociaal.

Ik ontdekte hoe sterk mijn gevoel voor onrechtvaardigheid is. Vandaag weet ik hoe nauw dat verbonden is met mijn neurodivergentie. Ik kan (en zal) nooit functioneren in een omgeving waar onrecht heerst en waar daar niet over gepraat mag worden.

Ik leerde ook hoe sterk de cultuur van zien en zwijgen is in bedrijven. Zeker als je wilt doorgroeien. Mijn talent werd gezien, maar tegelijk voelde ik weerstand. Omdat ik te vaak mijn mond opendeed. Omdat ik mensen een spiegel voorhield. En onze maatschappij kan daar bijzonder slecht mee omgaan.

Achteraf bekeken weet ik: ik was ambitieus, maar ook zoekend naar erkenning.

Beide mochten toen nog niet naast elkaar bestaan.

“Misschien ben ik gewoon depressief?”

Rond mijn 23ste begon ik actiever naar antwoorden te zoeken. Ik dacht een tijd dat ik depressief was en kreeg antidepressiva voorgeschreven. Maar dat antwoord voelde leeg. Onvolledig.

Ik ging dieper zoeken. En zo kwam ADHD op mijn pad.

Na veel lezen besloot ik een diagnose te laten afnemen. Die was positief.

Ik heb ADHD.

Die diagnose voelde als een verademing. Geen excuus, maar een verklaring. Het besef dat ik niet ‘gek’ was. In het begin deed ik er weinig mee, maar het bracht zachtheid. Mildheid. Begrip voor mezelf.

Buitenland, meltdowns en schaamte

Elke paar jaar gooi ik graag mijn leven om. “Hallo dopamine!"

Ik besloot opnieuw naar het buitenland te trekken.

Het werd een prachtige, leerrijke ervaring maar ook de plek waar ik voor het eerst meltdowns ervaarde.

Ik schaamde mij kapot. Ik begreep mezelf niet. Ik was compleet in de war over wat er gebeurde.

Terug in België: het kantelpunt

Na een jaar keerde ik terug naar België en belandde in een werkcontext die allesbehalve veilig was. Gesloten. Beperkend. Mijn creativiteit en energie werden voortdurend afgeblokt.

Ik werd diep ongelukkig. Uit wanhoop deelde ik mijn ADHD-verhaal met de bedrijfsleider.

Misschien, hoopte ik, zou er ruimte komen voor begrip en redelijke aanpassingen.

Die kwam er niet.

“Ik geloof niet in labels,” was het antwoord.

Kort daarna eindigde ik ook mijn contract.

Maar tegelijk ontstond er iets anders: een vuur. Het begin van mijn missie.

Prikkel Praat en mijn missie

Ik wist het plots heel helder: ik wil zichtbaarheid creëren rond neurodivergentie.

Ik ging aan de slag rond inclusie en diversiteit, met focus op neurodiversiteit. In loondienst.

En daarnaast startte ik Prikkel Praat eerst als hobby en mijn marketing ervaring als bijberoep.

Wat begon als een idee, werd snel realiteit. Er bleek enorm veel nood aan dit gesprek.

En dat gaf mij genoeg motivatie én dopamine om ervoor te gaan.

Autisme, rouw en opnieuw beginnen

Tijdens de gesprekken voor Prikkel Praat kwamen er ook voor mezelf nieuwe inzichten.

Ik begon terug te kijken naar mijn verleden, het buitenland, mijn jeugd, mijn sociale struggles.

Ik besloot ook autisme te laten onderzoeken. Die diagnose was opnieuw positief.

Dat proces bracht eerst rouw, verdriet en frustratie.

Ik botste op mijn eigen vooroordelen, op de stereotypes. Ik voelde me opnieuw dat kleine meisje dat nergens bij hoorde en voelde me helemaal verloren. Alsof alles wat ik de afgelopen tijd opgebouwd had en de antwoorden die ik had ineens allemaal nutteloos waren. 

Ook hoogbegaafdheid kwam naar voren, geen officiële diagnose, maar wel een duidelijk signaal.

Ik zat dagenlang verdoofd in de zetel. Alles tegelijk voelen: opluchting, boosheid, verdriet, duidelijkheid.

Ik schoot door in zelfontwikkeling.

Obsessief zou ik het zelf noemen. Ik voelde me een probleem dat opgelost moest worden. En dat was een gevaarlijke plek.

Acceptatie als keerpunt

Wat mij redde, was de community die ontstond rond Prikkel Praat.

(H)erkenning. Begrip. Gedeelde verhalen.

En zo kwam ik bij het belangrijkste inzicht van allemaal:

acceptatie.

Niet blijven vechten tegen wie ik ben.

Niet blijven proberen ‘normaal’ te zijn.

Vandaag vind ik meer rust. Ik leer kijken naar mijn neurodivergentie als iets waardevols.

Ik bouw mijn eigen handleiding. Ik leer ontprikkelen, reguleren, voelen.

Dat betekent niet dat alles opgelost is.

Ik heb nog steeds moeilijke dagen. Lage dopamine, verwarring, emoties die alle kanten op gaan. Communicatie blijft een uitdaging. En ik herstel nog elke dag van jaren people pleasen.

Waarom ik dit met jou deel

Als ervaringsdeskundige wil ik eerlijk zijn.

Niet alleen over groei, maar ook over twijfel.

Niet alleen over kracht, maar ook over kwetsbaarheid.

Ik blijf zoeken. En terwijl ik dat doe, wil ik mijn inzichten delen.

Zodat jij je minder alleen voelt.

Zodat jij woorden krijgt voor wat je voelt.

Zodat jij ook kan groeien richting acceptie en zelfliefde.

Je brein werkt anders en samen kunnen we verkennen hoe mooi dat kan zijn.

Ook jij mag leren schrijven aan je eigen handleiding en ik help je daar graag bij. 

Veel liefs,

Shannon